Hollandse pagina met journalen en korte verhalen.

Welkom op mijn blog, Hollandse bezoeker, wellicht vriend, vriendin of familie. Graag deel ik op deze manier mijn leven met jullie. Mijn journalen zijn hier gepubliceerd in een tijdlijn van verleden naar heden, aan het einde van deze pagina. Van 1 juli 2015, de eerste dag van mijn leven in Engeland, tot nu…  september 2018.

Garden near my home 01-2016 (36).jpg         marian-04-2017-4.

Hier ben ik in oktober 2015                            en hier rond 1 januari 2018

De linker foto hierboven is van 4 maanden na mijn vertrek uit Nederland. Lunchtime, tijdens het werk in het Arboretum van Glencott House in Wookey Hole Somerset, waar ik van 1 juli 2015 tot 1 juli 2016 woonde. Somerset is een provincie die ietwat hoger ten Oosten van Devon ligt.

resized Glencott House 06-2016 (3)

Toen ik Wookey Hole verliet, eind juni 2016, gaf ik deze tekening aan Sid, de huishouder van Glencott House, een groot landhuis vlakbij waar ik woonde. Hij gaf me destijds toestemming om in het park te wandelen, met een riviertje en een waterval, plus een visvijver met forellen! Het huis staat leeg op 3 weken na, als de familie komt logeren. Petra, de huisoppas, woont er op kamers, alleen. Wel veel meer afgelegen dan hoe ik nu woon, als huisoppas, ook alleen meestentijds, midden in Ashburton in een huizenrij. De oorspronkelijke naam van dit stadje is Essebretone. De connectie met Bretagne is duidelijk. Er was ooit veel handels-mensenverkeer tussen Devon en Noord Frankrijk.

Woensdag 3 Augustus 2016

Na een tijdje wonen in Somerset, ben ik inmiddels in Horrabridge beland, Z.W. Dartmoor in de provincie Devon. Nu ik een maand in huize Meadow View woon is er al een aardig verslag te schrijven. Nieuwe contacten leggen en bezigheden vinden in het dorp. Lid geworden van een wandelgroep, een lunch-club en een handwerk-club.

Het aardige van deelname aan groepen in het dorp waar ik verblijf, is dat dit me een fiets heeft opgeleverd afgelopen week. Want als Hollandse moet ik toch minstens een fiets hebben, dacht een oudere dorpsgenote. Ze haalde haar fiets van zolder en bood hem gratis aan! Nu vond ik wel dat er een kleine betaling tegenover mocht staan, met een bezoek eraan vast, inclusief lekkers bij de koffie. Nieuwe banden erop en klaar!

My room in Meadow View 07-2016 (4).jpg
Mijn kamer in Meadow View Horrabridge, waar ik korte tijd verbleef

Al is de kamer prettig, het drukke verkeer is de reden waarom ik hier slechts tijdelijk woon. Eind van dit jaar verhuis ik, alles is al rond wat nieuwe woonplaats betreft: Crediton. Dat is in een droger klimaat in Mid Devon, met rode aarde, ten N. Oosten van Dartmoor. Ongemerkt verken ik zo diverse delen van Devon!

Ik houd wat pannetjes op het vuur, als Nederlander op bezoek in Engeland, met weinig zin om naar Holland terug te moeten, zonder een woonplek hier, dat zal je wel kunnen begrijpen denk ik. De ruimte om te leven met natuur is zoveel groter hier.

Na 6 jaar verblijf in Engeland m.u.v. 2 maanden afwezigheid aaneensluitend, heb ik het recht om een Engels paspoort aan te vragen. Niet dat ik daar voor zal kiezen zoals het er nu uitziet. Nu we sinds juni 2017 in de Brexit procedure zijn beland wacht ik e.e.a. eerst maar rustig af. Voorjaar 2019 zou Engeland officieel soeverein moeten zijn, maar die  procedure heeft vooralsnog een hoop voeten in de aarde, zoals het eruit ziet nu, einde van de zomer 2018. 

Drawing bridge Horrabridge 07-2016 (3)

Deze tekening maakte ik onder de oudste brug in Devon, vlakbij mijn huis in Horrabridge. Het is het vroegere paadje naar de rivier, voor het vee, toen de koeien nog door het dorp liepen en auto’s nog uitgevonden moesten worden.

Het huis is nog in stilte gehuld, op dit vroege ochtend-uur. Alleen Miles, de kater, heeft zijn stem laten horen en zijn eten gekregen. Ik ben een sixpack aan het aankweken, bij Miles, zodat hij zijn normale portie eten weer kan krijgen.  Nu bedelt hij constant, want op streng dieet. Dat moet van de dierenarts, zegt zijn bazin, de hospita. Hmmmm! Dat weet ik nog zo net niet hoor. Van de weeromstuit krijg ik van al die acrobatiek met Miles, ook een strak frontje, ha!

Miles 07-2016 (4).jpg

Dit is Miles, tevreden na zijn ontbijt komt ie me bedanken in mijn kamer. Het is een poes die zelf besluit of tie komt kopjes geven en spinnen op schoot, oogjes toe. Ik heb nog nooit een poezebeest gezien die zo vanzelfsprekend wil hebben wat ie lekker vind en niet begrijpt wat “Nee” is. Puur instinct, maar niet snel iets pakken, dat niet. Veel te koninklijk van bloed en welopgevoed.

Hoewel…. in mijn enkel bijten als het hem echt te dol wordt met wachten op eten, dat kan je verwachten van Miles. In ochtendjas en pantoffels, zonder sokken aan, is dat soms schrikken. Ook kan ie midden op de snijplank gaan zitten, klaar voor een hapje van iets wat heeeeel lekker ruikt. Geduldig, maar vasthoudend. Geen denken an, dat sixpack komt er an!

Het dorp Horrabridge in Z.W. Devon, ligt midden in de Moors. Binnen 10 minuten loop ik in een open landschap, zoals hieronder  op de foto te zien is. De wandelgroep neemt me mee naar afgelegen gebieden, eerst een heel stuk met de auto, waar ik te voet bijna niet kan komen en we wandelen elke woe. ochtend 2 uur in deze wildernis. Ik hoor veel over de geschiedenis van Dartmoor en de invloed van mensenarbeid, in de delving van tin, koper en het werk in de steengroeves. Ik leer al meer namen van de Tors.

Dartmoor is een Nationaal Park dat zwaar bewaakt wordt met strenge regelgeving in de hand. Vergunning tot bouw of andere verandering van het landschap gaat heel moeizaam. Bebouwing  d.m.v. aanleg industrie of nieuwe woongebieden is uitgesloten.  Ik hoop van harte voor altijd!

Hieronder zijn wat impressies van waar ik woonde in Horrabridge:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dartmoor op zijn glooist…. ehh… mooist

dartmoor-06-2013-26

Neighbourhood Horrabridge 07-2016 (6)
Wandelend door een bomenlaan met aan het eind het open moorlandschap.
image30046
Een andere dag, de Dartmoor ponies met hun veulens hebben hun rust-uur. Op alle borden bij de toegang tot Dartmoor staat “Thank you for taking moor care”.

image30047

image30048
Walking in the direction of Princetown
image30050
Een oase midden op Dartmoor, langs een stille weg in de buurt van Moorshop dichtbij Tavistock

Waar ik nu woon, in Horrabridge, daar kan ik blijven zolang ik wil, in principe. De verstandhouding met de familie (mams en 2 teenager-kids) is leuk en het wordt me gemakkelijk gemaakt waar mogelijk. Er is een hond en een kat, een tuin, alles bij elkaar een levendig boeltje. De bakker is mijn buurman, de oven is nog van de oude stijl: een groot zwart monster van gietijzer. Iedere nacht rond 4 uur start de bakker met zijn werk.

De bakkersvrouw verkoopt en hij houdt ondertussen gezellige praatjes. Honey’s Bakery. De inrichting van de bakkerij doet vermoeden dat het minstens 50 jaar bestaat. Die twee daar zijn van het goede hout gesneden, met een warm hart. Het brood van deze bakker wordt echter wel heel zout gegeten, naar mijn smaak.

Crediton thatched home Alisone (3).jpeg

9 maart 2017

Na 3 maanden wonen in een huis dat hierboven te zien is, in de foto, in de stad Crediton, die mij niet veel te bieden heeft en erg vervallen is, met een winkelstraat waar grote vrachtwagens doorheen denderen in een wolk van smog, niet mijn idee van op het platteland wonen, plus te ver van de Moors, ben ik nu, sind 5 maart, in een huis beland in Bridgetown bij Totnes. Hieronder zijn wat impressies te zien: 

This slideshow requires JavaScript.

Per 1 mei huur ik een kamer in Ashburton. Op 1 juli 2017 heb ik gevierd dat ik 2 jaar in Engeland woon. Een en ander is eigenlijk heel organisch verlopen, wel met veel geduld. Geen moment heimwee of spijt van deze grote stap overzee. Vervulling plus avontuur!

Avalon room 05-2017
Room interior

 

Avalon 81 East Street 05-2017 (2)
Mijn kamer, het raam op de eerste verdieping, waar ik in 2017 7 maanden woonde.

This slideshow requires JavaScript.

Impressies van mijn leven in Ashburton, het jaar 2017

En dan opnieuw een stap, de 6e op rij, nu dan een heel huis voor mezelf (grotendeels) per  1 juni 2018. Dit is het adres: 61 East Street TQ13 7AQ Ashburton Newton Abbot Devon UK. 10 huizen van het vorige woonadres vandaan. Voor het eerst maak ik gebruik van een vast telefoonnummer 0044 1364652736    Bedenk wel, als je belt, dat het hier 2 uur vroeger is, zomertijd. Daarbuiten is het verschil 1 uur vroeger.

Tjonge, per 1 juli 2018 woon ik 3 jaar in Engeland! De tijd vliegt. Op 30 juni 2015, 4 jaar na mijn beslissing om naar Engeland te vertrekken (juli 2011) en verolgens door jaren van ingewikkelde toestanden rondom werk en inkomen, een marathon met hindernissen, vertrok de boot naar Harwich. Met mij op dek, een enkele reis ticket op zak. Een rugzak en trolley, dat was mijn bagage.

Inmiddels heb ik 3 jaar lang de nodige avonturen meegemaakt met kamer-bewoning. Tjonge, dat ging niet altijd van een leien dakje, na 23 jaar alleen wonen in Utrecht.

This slideshow requires JavaScript.

Toen ik tot ieders schrik onverwacht mijn kamer in Avalon 81 East Street moest verlaten, ging ik dapper op zoek naar een nieuwe woonplek, wederom als kamerbewoner. De fotoserie hierboven is van mijn 5 maanden verblijf in Moretonhampstead, hogerop in Dartmoor. Een gebied met diepe valleien en een over het algemeen kouder klimaat.

Al is het zeker geen rozegeur en maneschijn in deze tijd van schaarste en bezuinigingen en al zijn Engelsen geneigd om zich bijna alles persoonlijk aan te trekken en van een mug een olifant te maken (a storm in a tea cup zeggen ze hier) met een hoop toeters en bellen aan drama, ik ben toch gesteld op de oer-Engelse aard en zoals overal, hier leven aardige en moeilijke luitjes. Begrijpen hoe de tegenstellingen naast elkaar bestaan, in 1 mens of in deze maatschappij als geheel, daar ben ik maar mee opgehouden. Het is simpelweg anders dan in Holland. Niet slechter of beter, al kan een hoop beter hier, ahem. 

Ik ben (als ik oplet) in training voor oordeel-loos waarnemen en met een korrel zout nemen wat voor mijn neus verschijnt als dramatisch en luidruchtig, inclusief een flinke portie humor en voor mijn zenuwstelsel een welkome lichtvoetigheid, in ruil voor mijn nogal diepgaande serieusheid, iets waar Engelsen gemakkelijk overheen schaatsen met een korte termijn geheugen. Charme en interesse tonen is vaker een glazuurlaagje zonder cake eronder dan ik in het begin verwachtte. Hoewel er uitzonderingen zijn.    Het ontwikkelingspeil kan hier enorm varieren op het platteland met de nodige invoer van elders. Devon is een welkom oord voor stadverlaters en natuurliefhebbers. Sommigen tonen een innerlijk leven met beschaving in goede zin en anderen bewegen zich als een olifant in de porseleinkast door het leven heen, dat hen a.h.w. overkomt. Over het algemeen tref je dat aan in lager opgeleide arme delen van de bevolking. Het contrast tussen rijk en arm, plus een klassensysteem met een impact die alles en iedereen op zijn plek houdt, is heel merkbaar in Engeland. Dat was een cultuurschok!

Er is wat economie betreft relatief veel welstand in Devon. Veel boeren en tuinders leven hier, die er voor zorgen dat kwaliteit van leven naar tevredenheid is, met lokale productie. Devon heeft besloten geen kunstmatige substanties toe te dienen aan het vee en het vlees. De schade van antibiotica aan het immuunsysteem is zo groot inmiddels, dat de Devon boer met zijn gezond verstand weigert om die neergaande spiraal binnen te treden, met zijn vee.

Doorgaans is een dorpsgemeenschap hier levendig en initiatief-rijk, als jong en oud samen vertegenwoordigd zijn met inbegrip van enkele vluchtelingen-gezinnen, immigranten, artistiek/eccentrieke luitjes en een percentage enigszins a-sociaal en onhandelbaar volk. De dorpsgek en ietwat verwarde oudjes hebben hun rol nog hier.

Vorig jaar is de Methodisten Kerk in mijn buurtje eigendom geworden van Ashburton’s dorpsgemeenschap, in een veiling verkoop. Bijna was een hippe bobo ermee vandoor, vol met grootse plannen die absoluut niet in sync waren met de Devoniaanse aard.      Gauw werd daar een stokje voor gestoken door een hoger biedende Ashburton bewoner, die al klaar zat om die laatste slag te slaan, als het nodig was. Dom zijn ze niet hier, al zijn de grote wereld bewegingen ver van hun bed vaak. Bekokstoven is een hobby hier.

Veilingen zijn vermakelijke voorstellingen vaak, vooral als de veilingmeester een entertainer-aard heeft. Ik hou erg van dat wereldje, met paradijsvogels en een aantal sjofel uitziende luitjes, a la Swiebertje en Co, die ineens een dikke stapel geld uit hun broekzak toveren. Zelf ben ik slechts koekeloerend aanwezig, mooie spulletjes bekijkend en als praatjesmaker onder het genot van koffie met cake…. zoete verzoening met de  harde wereld daarbuiten…..  ahem. Ik heb het een vrouw eens horen zeggen “Cake always make me feel at peace with the world” Echt waar. Ik lachte er smakelijk om en ze vond dat wel leuk. Kan dat wel snappen.

De Methodisten kerk is nu een Kunstcentrum, waar muziek- en theater- voorstellingen worden georganiseerd en wat niet al meer. A work in progress. Het is groot genoeg om cursussen te organiseren als yoga, tai chi, dans en zang. Een handwerk-club of een vrouwenclub aan het spinnewiel bezig dat zou leuk zijn. Dat heb ik regelmatig kunnen meemaken in diverse dorpen. De keuze van wol is zeer uitgebreid. Zelfs alpaca’s beginnen de velden in Devon te begrazen. En lama’s, die ook als waakdieren fungeren.

Alpaca’s zijn een lucratieve investering, want hun wol wordt gretig afgenomen. Spinnen, breien, haken en vilt verwerken, dat vind je hier veel. Ik leerde hier vilt maken, in 2D en 3D en ik brei egeltjes voor Wildlife Trust, ter bevordering van de egelbevolking, die bedreigd wordt door dassen en het ontbreken van veilige oversteekplaatsen, plus het vele hekwerk tussen tuinen, die egel-omzwervingen belemmert. Kijk eens hoe knusjes:

Hedgehogs 12-2015

Devon is een deel van Engeland dat goed boert, letterlijk. Schapen, varkens, kippen en koeien zijn een bron van inkomsten. Herten zijn er ook veel en natuurlijk… de Dartmoor ponies, die zomer en winter de Moors begrazen. De grond bestaat grotendeels uit veengrond en die is te zuur om met goed succes tuinbouw te bedrijven. Het helpt dat hier ook luitjes wonen die het stadsleven van Londen zat waren, in de jaren ’70 en ’80 en hun schaapjes voldoende op het droge hebben gebracht om de stap te maken naar landelijk Devon en hier hun werkend leven voort te zetten. Ook kunstenaars, schrijvers, zoeken hier de rust en uitgestrekte natuur, die zo groen en uitbundig is, dankzij de regens die Dartmoor brengt en de warmte van de golfstroom die ten zuiden van Devon de kust passeert.

Hoe ging het ook alweer met het Referendum van juni 2016? Iets meer dan 50% van de Engelse bevolking stemde Brexit. Een kleine meerderheid weliswaar. Oh jee, daar hadden ze toch niet op gehoopt! Was het echt waar? Ging nou ineens alles veranderen? Wat hebben we gedaan?! De schok was groot, want weinigen gebruikten hun eigen verstand om tot een overwogen besluit te komen op basis van feiten, voorzover je daar achter kan komen. De kranten schrijven hier voor hoe je een mening vormt, bar! 

En zo is het wonder geschied: Engeland is uit de EU ontsnapt, geheel per ongeluk! Tot op heden worden onheilsvoorspellingen gepubliceerd in krant of blad, zoals de economie die meer schade zal lijden dan opbloei, na Brexit. Er is een hoop gemanipuleer om de bevolking spijt te doen hebben omtrent hun keuze om uit de EU te stappen, in de hoop dat er geroepen wordt om weer een Referendum, met het oog op Bremain.

Er is weinig kans dat dit gebeurt, want velen spreken zich uit voor Brexit, na hun huiswerk te hebben gedaan. Tijd genoeg daarvoor! Lidmaatschap van de EU kost handen vol geld en daarbovenop lever je je nationale producten over de grens af en verlies je je vrijheid om overeenkomstig ‘s lands eigen aard de boel te organiseren tot een welvaart niveau voor eigen bevolking, dankzij lokale economie en werkgelegenheid voor  zowel lokale als immigrant bevolking. Engelsen moeten hun trots overwinnen en de handen eens goed vuil maken, de programmering van het klassensysteem zit heel diep.

Het is zoetzure humor van de bovenste plank, de uitkomst van Brexit. Het laat zien hoe een eiland-bevolking ineens soort van onbedoeld een koers gaat varen onder eigen vlag! Als Nederland, Frankrijk en Italie nu maar snel Engeland navolgen kan de EU de zeilen strijken. De boot is toch al lek. 

Ja, het is wel duidelijk, ik ben niet voor de EU die uitgegroeid is tot een log en autocratisch controle systeem, met als gevolg eenheidsworst, oftewel…. alle neuzen dezelfde kant op. Ben ik niet zo van. Ik ga graag mijn neus achterna in mijn eigen bootje op de oceaan van het leven varend en koers houdend met mijn eigen kompas. Niet dat ik suggereer om daar alleen te laveren, integendeel. Er is plek zat op die oceaan, voor anderen. In hun eigen bootje, met hun eigen kompas.

Voor meer helderheid over de aard van de EU en het financieel systeem zoals het is georchestreerd, zie de lezing van Ronald Bernard hieronder in de video. In het Hollands, met Engelse ondertiteling. Daaraan heb ik meegewerkt, als vertaler Ned.-Eng. en fan van Ronald’s initiatief, die met zijn gezin in Holland leeft. Nog juist heb ik hem ontmoet voordat ik vertrok uit Holland, op afstand ondersteun ik dit Blije B. initiatief, opgezet door degene die hieronder te zien is in de video. 

wizard

Hier zijn, voor diegenen die ze willen lezen, de 3 x 13 verhalen die ik in 1999 schreef…..  dit waren mijn eerste schrijf-pogingen:

https://files.acrobat.com/a/preview/7c9cc363-cd73-40a6-8110-b0a53979d30d

De eerste serie van 13 verhalen, het document in de link hierboven, hebben betrekking op mijn jeugd. In die zomer van 1999 voelde ik me ongemakkelijk tussen mensen en wist niet hoe ermee om te gaan. Ik wist niet hoe met mezelf om te gaan….. veel oud zeer kwam op en ik besloot om over mijn jeugd te schrijven en de verhalen een “happy ending” te geven. Niet om te vluchten voor verdriet en pijn, maar juist om er mee om te kunnen gaan. Al schrijvend in een bos, onder de eikebomen, ver van alles en iedereen.

Het hielp! Puzzelstukjes vielen op hun plaats wat begrip krijgen van het wat, waarom en waartoe. Een zus van mij gaf me dit commentaar na lezing”Je hebt de pil wel verguld”.      Ik neem aan dat dat 1 van de 9 broers/zussen-kring manier van kijken is, naar onze jeugd. De realiteit onder ogen zien, van vroeger en nu, is voor mij niet identiek aan blijven zitten op oud zeer en dan klagen dat het pijn doet.     

2e Serie: Dertien verhalen over de Aarde, de Maan en de Zon:

https://files.acrobat.com/a/preview/462f529b-7c6b-4eaa-8cdc-a2c224316737

3e Serie: Dertien verhalen over de peettante van Elfje Twinkel en haar nieuwe vrienden:

https://files.acrobat.com/a/preview/5aab6cda-3e91-484b-8ac8-4b07117feefd

Stories of the moon, earth and sun illustrations Marian 1999 (12)

 

Nog weer even terug naar de jaren voor mijn vertrek uit Nederland, de afronding van mijn werkend leven met veel gedoe en de bouw van de Groenkapel, een grote rotstuin in het Griftpark, liggend langs de Blauwkapelse weg in Utrecht. Het zit nog in de pijplijn om daarvan een YouTube video te maken met foto’s omtrent het ontstaan en de bouw ervan.

Ondertussen zijn er wel andere fotoverslagen van mij te zien, op mijn 2 YouTube channels “Marian Baghor” en “Marian B.” Kijk maar es als je wilt. Hier is mijn foto-video van augustus 2018:

Aan het einde van mijn werkend leven besloot ik de opleiding natuurvoedingskundige te volgen, meer uit enthousiasme voor de kwaliteit ervan (Academie Kraaybeekerhof Driebergen) en minder met het doel om inkomsten te verdienen. Dat was van 2007-2010. 

Al die studie en praktijk rondom voeding en gezondheid, drogisterij kennis, shiatsu, homeopathie, dieet-leer en dagelijks een verse maaltijd koken voor mezelf en goed gezelschap aan de eettafel, in de jaren dat ik als gastouder werkte en voor families kookte, heeft een stevige bodem gelegd onder mijn gezondheid en welzijn, met name het in praktijk brengen van wat ik aan kennis en ervaring heb vergaard in 45 jaar tijd.

Plus een toenemende liefde en respect voor de aard van het beestje in mijzelf en in anderen, voor de aarde en wat ze te bieden heeft aan schoonheid en voeding, plus de kunst van het omgaan met luitjes van allerlei achtergrond en leefstijl. Nu als Devonian, levend in Z. W. Engeland.

Met die ervaringen en kwaliteiten in huis, temidden van veel beweging en onderzoek, vele nieuwe stappen en diverse verhuizingen, wat continu gymnastiek vereist op alle fronten, heb ik de souplesse ontwikkelt om met verandering te leven en naar Engeland te kunnen vertrekken. Met alle vertrouwen in het slagen ervan. Ik wist het zeker, zie je? Geen twijfel mogelijk. Hier ben ik thuis. In de zomer van 2011, na terugkomst van vakantie: een maand verblijf in Sussex en Devon en niet echt terug willen naar Holland, zei ik hardop tegen mezelf “Het is tijd om te gaan, Marian” En zo geschiedde…..

 

Ally with view on St. Mary's church Ashburton 06-2017
Een typisch steegje zoals je er vele vindt in Devon. Nu in voorjaars-tooi, met St. Andrew’s kerktoren op de achtergrond, in Ashburton.

Nu ik per 1 juni 2018 terug ben gekeerd naar Ashburton, komen goede gaven weer mijn kant op, als “loon” voor mijn vrijw. werk, in de vorm van gratis groente en eieren.  Waar ik woon zijn bessenstruiken in de tuin. Frambozen, zwarte bessen en kruisbessen. De tuin is groot, met vele slingerende paadjes en trappetjes, bomen en stenen muren.

This slideshow requires JavaScript.

Hier zijn wat impressies van het huis en de tuin, waar ik nu woon per 1 juni 2018. Er zitten 3 foto’s bij van Dartmoor, in augustus tooi, bloeiende heide en gele brem. Als de uitpakkerij gedaan is, ik merk dat ik nog steeds op standje “Oh, ik moet weer weg!” sta, komt het aansluiten bij activiteiten in het dorp aan de beurt. Zingend in een koor of als boekenwurm in de bieb, die grotendeels gerund wordt door vrijwilligers.

Het zwembad is op 2 minuten lopen afstand van mijn huis en de rivier de Dart is hier en daar ook prima om in te zwemmen. Wel koud! Nu maar eens wortel schieten, want zes keer verhuizen in 2 jaar tijd gaat niet in je kouwe kleren zitten, om een treffend oud Hollands spreekwoord te gebruiken.

Hieronder is een korte video van een project waar ik werkte als vrijwilliger:

 

Met de huisbaas heb ik een contract voor 3 jaar getekend, fijn! Dat brengt eindelijk rust, ik tel mijn zegeningen!  Geboren met een onverbeterlijk optimisme en een grote nieuwsgierigheid naar (en veel interesse in) wat het leven te bieden heeft en engagement met mensen van allerlei slag en achtergrond, temidden van zeker ook tijd voor mezelf, creatief bezig en luierend in de dekstoel in de tuin, of in de hangmat, ben ik actief in de kunst om samen te leven met een gevoel van welzijn en dat met elkaar te delen in geuren en kleuren, ieder naar haar of zijn eigen aard.

Als ik mijn recht van bestaan afleid van de winden die in de buitenwereld waaien, ben  ik overgeleverd aan alle 4 hoeken van de aarde en nergens thuis. Wanneer ik mijn recht van bestaan afleid van mijn innerlijke stilte en mijn innerlijke stem, kan geen storm of orkaan, daar buiten, me omver blazen. Geraakt worden is niet erg, zelfs onderdeel van het leven van alledag, gymnastiek voor geest en beest. Trouw zijn aan mezelf is mijn anker, boot en wind in de zeilen, varend over de oceaan van mijn bestaan.

Dank voor het lezen van dit verslag. Ik eindig met jou alle goeds te wensen met een hartelijke groet erbovenop en een zin uit een oud Hollands liedje  “Ben je boos, pluk een roos, zet em op je hoed, dan ben je morgen weer goed”.

A sweet rose

Blessed be, Marian. 

 

Copyright2012@THeArtofCare

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s