Hollandse pagina met journalen vanuit de UK, 3 x 13 korte verhalen en nog iets over Maya-wijsheid en eigenwijze tools om daar wat van te snappen.

De journalen zijn hier gepubliceerd in volgorde van verleden naar heden. Mijn adres, sinds 7 mei ’17 is Avalon 81 East Street TQ13 7AL Ashburton Newton Abbot Devon UK

Garden near my home 01-2016 (36).jpg

October 2015 Lunchtime, tijdens het werk in het Arboretum van Glencott House in Wookey Hole Somerset

Woensdag 3 Augustus 2016

Na een tijdje wonen in Somerset, ben ik inmiddels in Horrabridge beland, in Zuid-  West Engeland county Devon. Dichtbij de Moors van Dartmoor.

Nu ik een maand in Horrabridge woon, is er al een aardig verslag te schrijven. Nieuwe contacten leggen en bezigheden gevonden in het dorp. Lid geworden van een wandelgroep, een lunch-club en een handwerk-club, met net als in mijn vorige dorp, een aantal vrouwen die gezond verstand gebruiken en initiatief tonen.  

Een behoorlijk groot deel van de oudere bevolking leeft op de automatische piloot, zonder zich te bekwamen in internet en zonder zich op de hoogte stellen van wat er in de wereld gebeurt. Als de partner overleden is durft man of vrouw vaak niet alleen de wereld in te gaan en dingen te ondernemen. Wel zijn er talloze vrijw. werkzaamheden.

Het lot van eenzame oudjes, is regelmatig zichtbaar in het straatbeeld, niet veel anders als een loslopend patient van een psychiatrische inrichting, in het gedrag en uiterlijke verzorging. Zoals in zichzelf lopen praten en op pantoffels lopen, of in ochtendjas, tekenen van zelfverwaarlozing. De levensstandaard en de AOW is een stuk lager hier, vooral op het platteland. Het leven hier is duurder dan in Holland.

Behulpzaamheid daarentegen is er gelukkig redelijk veel, net als in Somerset, waar ik  1 jaar woonde. Familie staat hoger op het prioriteiten lijstje en zorg voor ouders, naast een drukke baan ligt veel op de schouders van de kinderen. Het lage uurloon dwingt velen tot meerdere jobs en inkomen-acrobatiek om e.e.a. op een rij te krijgen.

De gezondheidszorg ligt hier chronisch op apegapen, je krijgt hier in principe gratis gezondheidszorg  en dat heeft zo zijn nadelen. Tenzij je een individuele verzekering afsluit, met een goed inkomen, kan je veel zorg en behandelingen kiezen.

Gisteren vond ik een onthutsend artikel in de krant, een melding over anti-depressiva en anti-psychotica, die verstrekt worden aan dementerende oudjes in tehuizen, om de boel onder controle te kunnen blijven houden. Deze medicatie blijkt te leiden tot (blijvende) vermindering van mentale vermogens, als inname ervan is gestopt en een grotere kans op beroertes, blijkt uit een groot onderzoek. Maar genoeg over de  kommer en kwel.

Het aardige van deelname aan groepen in het dorp, is dat dit me een fiets heeft opgeleverd, afgelopen week. Want als Hollandse moet ik toch minstens een hebben, dacht een oudere dorpelinge. Ze haalde haar fiets van zolder en bood hem gratis aan! Dat geeft me vrijheid, met de vele  fietspaden die aangelegd zijn, waar vroeger de spoorlijntjes liepen. Die mooie spoorlijntjes zijn in de jaren ’60  opgeheven, iedereen heeft daar nu spijt van, want het verkeersnetwerk is zwaar beladen.

De Engelsen zijn druk met het vele transport. De hoge snelheid, aangemoedigd door een hoog alcohol-promilage in het weekend, leidt tot vele ongelukken. Ze rijden als gekken op 75 cm. afstand van mijn raam langs,  de centrale dorpsstraat (waaraan ik woon) wordt als doorgangsweg gebruikt. Het is de reden waarom ik hier slechts tijdelijk woon. Eind van dit jaar verhuis ik, alles is al rond wat nieuwe woonplaats betreft. Het is in een droger deel van Devon, met rode aarde, hoger gelegen en ten N. Oosten van het nationale park Dartmoor.Nu zit ik in het Z. Westen ervan.

Ik heb in de 2e week van mijn verblijf hier de voorzitter van het dorpsbestuur gebeld, met het verzoek om verkeersborden te plaatsen in het dorp, of verkeersdrempels aan te leggen. Omdat ik al een beetje ervaring heb met de hierarchische structuur, in de Engelse versie van Rommeldam, verwoordde ik mijn verzoek zo beleefd mogelijk, met net genoeg onderdanigheid dat ik het nog kon behappen. De eerste reactie die kwam, was “Dat is slechts verbeelding, persoonlijke ervaring, er staan borden aan de rand van het dorp”. Uhh… huhhh, was dat een antwoord op mijn vraag?

Wat stond me nu te doen? Snel nadenkend, kwam ik op het volgende “Het gaat me niet om mezelf, meneer, de veiligheid van iedereen in het dorp is er mee gemoeid. Er spelen kinderen op straat en er lopen veel mensen langs, het is vlakbij de brug en de dorpswinkel”

Zoals het in Marten Toonder’s Rommeldam is, zo is het in het echte leven ook, dorpsbestuurleden weten vaak niet wat er speelt, in hun dorp, omdat ze veelal buitenaf wonen. Als Engelsen thuis zijn dan is het motto “My home is my castle” met een brede gracht eromheen en de ophaalbrug omhoog, bij wijze van spreken. Oh wee, huisvredebreuk!

Even was het overdonderend stil. Ik luisterde grijnzend aan de telefoon. “Goed, ik zal het bespreken in de volgende vergadering” zei meneer. (Geloof het niet hoor). “Vriendelijk dank” zei ik. Dat was dat. Nu maar afwachten of het plaatsen van een simpel verkeersbord met het getal 30 erop, in rood, een te groot wereldwonder is voor het bestuur van Rommeldam. Ha! Wat zou er gebeuren als ik een bord zelf zou ophangen, met daarop het getal 30, met een smiley in de nul of een duiveltje? Gekkigheid hoor, ik ga gewoon verhuizen.

Mijn huisbazin heeft proestend geluisterd naar mijn verslag van het telefonisch overleg.   Ze zei “Gebruik maar zoveel mogelijk de studio in de tuin, als ik niet aan het werk ben.     Daar zit je rustig.” In de praktijk komt het er niet van, het is teveel een “zweethut” qua energie, het is een therapieruimte. Gelukkig ligt de tuin achter het huis en zijn de buren redelijk rustig. Aan de ene kant groeien er palmbomen in de tuin, met daaronder een nest spelende poesjes, die overal onder- en overheen klauteren. Schattig 10 weken oud.

Ik kan ze horen miauwen en grauwen in hun spel, soms gluur ik over de schutting, als ik het niet kan weerstaan om eventjes te kijken. Die buren zijn ook schatten en grote dieren- vrienden, met uitbundige bloemenpracht in voor en achtertuin. De andere buren haalden het in hun hoofd om op zondag !! de boot uit te testen. De buitenboord-motor ging aan en spuwde een kwartier lang lawaai, rook en stank door de buurt.

Op een gegeven moment vond ik het welletjes en liep achterom om er wat aan te doen. Ik vroeg de eigenaar, die op zijn boot aan het werk was, of hij de motor uit kon zetten.   Ik vertelde hem dat waar ik vandaan kom, de zondagsrust wordt gehandhaafd.             “Het heerschap wees op zijn kledij en zei “Wij Engelsen werken op zondag” niet geheel en al ontdaan van een uitdagende blik met “poe-poe-kijk mij eens.”wijzend op zijn overall.

Hij daagde me uit, Engelsen houden niet van berispt worden. “Ik ben de boot aan het verkopen” voegde hij eraan toe. “Dat heeft niets met mijn verzoek te maken” zei ik. Een vlammetje van woede rees omhoog, merkte ik, nu moest ik oppassen!

Ik liep weg van de plaats des onheils en riep nog na “Als je niet ophoudt met die herrie ga ik je boot saboteren” en dat meende ik meer dan goed is voor me. De dochter giechelde zenuwachtig. Dat was natuurlijk onverstandig van me om te roepen. Toch nog gehapt. Goed, even later zat ik weer in mijn tuin, enigszins natrillend. De herrie duurde tartend voort en toen ging de motor eindelijk uit. Dochterlief begon te gluren naar me, tussen het gebladerte van de magnolia boom.

Paps klom even later de trap op. Ik hoorde hem zeggen “Wil je ophouden met die herrie, we willen ook onze zondagsrust” volslagen kleuterig. Zijn dochter maande hem tot stilte en probeerde zijn woede-vlammetje te doven. Het was te dol voor woorden natuurlijk. Ik besloot tot het opsteken van de vredespijp, om even door de tuin te lopen, langs hun kant en riep “Dank je wel voor het uitzetten van de motor!”.

In zijn boosheidswolk had paps niet eens meegekregen wat ik zei en dochterlief herhaalde braaf mijn woorden. Toen was het stil, de rest van de middag. Afgezien van ingewikkeld ruzie-knutselwerk tussen dorpeling, om niks, is het verder redelijk okay om hier te wonen, voorlopig. Ik houd wat pannetjes op het vuur, vooral als het een nieuwe toekomst betreft in een vreemd land, dat begrijp je.

Ik leer al aardig de ins en outs van de Engelse cultuur en do’s and dont’s, hoewel ik me zo ongeveer dagelijks blijf verbazen. Van een muis een olifant maken, dat kunnen ze goed, zonder enige structuur in het gesprek. Logica en Engelse geest? Weinig!

Het huis is nog in stilte gehuld, op dit vroege ochtend-uur. Alleen Miles, de kater, heeft zijn stem laten horen en zijn eten gekregen. Ik ben een sixpack aan het aankweken, bij Miles, zodat hij zijn normale portie eten weer kan krijgen.  Nu bedelt hij constant, want op streng dieet. Dat moet van de dierenarts, zegt zijn bazin. Hmmmm! Dat weet ik nog zo net niet hoor. Van de weeromstuit krijg ik van al die acrobatiek met Miles, ook een strak frontje, ha!

Miles 07-2016 (4).jpg

Dit is Miles, tevreden na zijn ontbijt, komt ie me bedanken in mijn kamer. Het is een poes die zelf besluit of tie komt kopjes geven en spinnen op schoot, oogjes toe. Ik heb nog nooit een poezebeest gezien die zo vanzelfsprekend wil hebben wat ie lekker vind en niet begrijpt wat “Nee” is. Puur instinct, maar niet snel iets pakken, dat niet. Veel te koninklijk van bloed. Zo kan ie midden op de snijplank gaan zitten, klaar voor een hapje van iets wat heeeeel lekker ruikt. Geduldig, maar vasthoudend. Geen denken an, dat sixpack komt er an!

Horrabridge ligt in Dartmoor, binnen 10 minuten loop ik in een open landschap, zoals er hieronder een van te zien is. De wandelgroep neemt me mee naar afgelegen gebieden, in de auto, waar ik te voet bijna niet kan komen en we wandelen elke woe. ochtend 2 uur in deze wildernis. Ik hoor veel over de geschiedenis van dit natuurgebied en leer de namen van de Tors. Het is een Nationaal Park en bebouwing is uitgesloten. Ik hoop van harte voor altijd!

Hieronder zijn wat impressies van waar ik nu woon:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dartmoor op zijn mooist

dartmoor-06-2013-26

Neighbourhood Horrabridge 07-2016 (6)

image30046

image30047

image30048image30050

Een kleine oase midden in The Moors, langs een stille weg naar Tavistock.

Een van de potjes op het vuur, is een plan-in-de-maak om in een tot woning verbouwde schuur te wonen op een afgelegen boerderij, midden op Dartmoor, vlakbij Tavistock. Dat kan eind volgend jaar worden, als alles volgens plan verloopt.

Waar ik nu woon, in Horrabridge, daar kan ik blijven zolang ik wil, in principe. De verstandhouding met de familie (mams en 2 teenager-kids) is leuk en het wordt me gemakkelijk gemaakt waar mogelijk. Er is een hond en een kat, een tuin, alles bij elkaar een levendig boeltje.

Wordt vervolgd……

Crediton thatched home Alisone (3).jpeg

9 maart 2017

Na 3 maanden wonen in een op het oog mooi en gerieflijk huis, dat hierboven te zien is, in de foto, ben ik nu, sind 5 maart, in een huis beland in Zuid Devon. Een huis met meerdere bewoners.

De afgelopen maanden waren een wedloop met hindernissen, wat zoeken naar een kamer betreft. Wonderlijke ervaringen gehad soms, met hospita’s en huisbazen, bizar , hilarisch en schokkend soms. Het is voor Engelsen vaak lastig om open te zijn over plan, gevoelens, keuze en om in gelijkwaardigheid een discussie te voeren, met een vreemde die uit een ander land komt, met een andere cultuur. Verder kijken dan je neus lang is en nadenken over consequenties van een keuze is goeddeels afwezig.

De ongemakkelijkheid en moeite met expressie van mening etc. wordt in Engeland met dit woord uitgesproken “inhibition” dat is op z’n Hollands “ingehoudenheid”.                    Dit betekent voor mij, als vreemdeling, dat aandacht geven aan lichaamstaal en  gezichtsuitdrukking handig is om de werkelijke bedoeling te vinden, als ik voor een interview op bezoek kom bij een hospita of huisbaas.

Kritiek van anderen wordt als heel pijnlijk ervaren, zelfspot is er daarentegen des te meer, dat is de kracht van Engelse humor. Britse burgers weten heel goed hoe ze in elkaar zitten, dat kan je opmaken uit de humor. Maar oh wee, als ik een kritische noot verpak in over iemand die me nauwelijks kent, in gezelschap, dat wordt heel moeilijk goedmoedig ontvangen. Behalve aan de bar in een pub, met mannen onder mekaar.

Ondertussen geniet ik van de pracht in de bosrijke natuur van Devon, de landerijen met velden rode aarde, de variatie van landschappen zoals Dartmoor, Exmoor en de Tamar Vallei. Buitendien is er veel kust in Devon, zowel in het Noorden als het Zuiden, waar ik nu woon, buiten het centrum van de kleine stad Totnes. De nabijheid van treinstations en vele busdiensten is prettig, waar ik nu woon.

Tijdens het uitladen van de auto, waarmee een vriendin me naar mijn nieuwe kamer bracht, zei ik tegen haar, terwijl we de trap opliepen “Het kan zomaar zijn dat ik hier weer snel vertrek” Tja, dat zijn van die ingevingen… voorbereiding op…  Na een maand vroeg de huisbaas me te vertrekken, hij wilde zijn privacy terug. Hmmm, impulsieve besluitneming, dat is typisch Totnes stijl, een stadje met nogal wat hippy trippy volk, sommigen verdwaald in wolken, niet echt van deze Aarde.

2 oktober 2017. De herfst is op komst, de kleuren komen tevoorschijn. Het is een plezier om de hellingen van heuvels in herfsttooi te zien. Op 1 juli j.l. heb ik gevierd dat ik 2 jaar in Engeland woon. Een en ander is eigenlijk heel organisch verlopen. Geen moment heimwee of spijt. Het leven is goed hier en met onderstaand visueel verslag zeg ik jullie gedag, tot de volgende keer. 

This slideshow requires JavaScript.

Een reisje terug in de tijd……het jaar 1999

Verhalen die me door een eenzame zomer hielpen.

https://files.acrobat.com/a/preview/7c9cc363-cd73-40a6-8110-b0a53979d30d

De eerste serie van 13 verhalen, het document in de link hierboven, hebben betrekking op mijn jeugd. In die zomer van 1999 voelde ik me ongemakkelijk tussen mensen en wist niet hoe ermee om te gaan. Ik wist niet hoe met mezelf om te gaan….. veel oud zeer kwam op en ik besloot om over mijn jeugd te schrijven en de verhalen een “happy ending” te geven. Niet om te vluchten voor verdriet en pijn, maar om juist zo er mee om te kunnen gaan. Al schrijvend in een bos, onder de eikebomen, ver van alles en iedereen. Het hielp!

Dertien verhalen over de Aarde, de Maan en de Zon:

https://files.acrobat.com/a/preview/462f529b-7c6b-4eaa-8cdc-a2c224316737

Dertien verhalen over de tante van Elfje Twinkel en haar nieuwe vrienden:

https://files.acrobat.com/a/preview/5aab6cda-3e91-484b-8ac8-4b07117feefd

*********************************************************************************

 

 

 

De waarheid ontmoeten als een vriend, waarom… en.. hoe doe je dat?

Het is gebruikelijk, gezien vanuit de houding in moderne Westerse samenlevingen, om “ongemakkelijk voelen” weg te duwen en te sublimeren. Met andere woorden, een ander plaatje schuiven voor het lelijke of pijnlijke plaatje.”Oh, alles is goed hoor…” zeggen we soms, terwijl we van binnen van streek zijn of in de war. In Engeland is het nog een graadje erger, daar kunnen ze er wat van, gevoelens wegduwen en de schijn ophouden.

Schaamte en beleefdheid zijn een ingewikkelde mix in de houding naar elkaar, zodat openheid en zeggen hoe het is heel lastig is voor veel Britten. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer, dus omgaan met dat verschil t.o.v. Nederland is een acrobatiek cursus. Wel merk ik steeds vaker dat wanneer ik aan de praat kom met een dorpsgenoot, of medereiziger in de bus, dat wat aanvankelijk chagrijnig oogt, of grimmig, snel verandert in een gezicht met lachende ogen. Elkaar opmonteren met een praatje, daar hebben ze dan weer wel veel verstand van.

Raar volk, Engelsen, maar ik ga steeds meer van ze houden. Ik weet zeker dat er een hoop reserves en talent borrelt, onder alle moeite, survival mode en gesjoemel om de eindjes aan elkaar te knopen, voor de middenklasse en onderlaag van de bevolking hier. Er liggen heel interessante jaren voor de boeg, voor Engeland en mij, levend als Nederlandse in Devon, met de Brexit procedure op gang, langzaam maar zeker. Het is een prachtig cado, dat Engeland uit de EU stapt.

Op 1 juli 2015 arriveerde ik in Engeland en in augustus werden we met een Grieks drama voorgelicht over de ware aard van de EU. Even later, wat een kosmische humor! werd het Referendum aangekondigd: in of uit de EU. Regeringsleden die een hart voor Engelse economie in eigen beheer hadden, plus de rijkdom in hun portemonnee in hun eigen beheer, ha ha….. stuurden erop aan dat de bevolking zich tegen de instroom van refugees zou weren, die volop aan de gang was.

Nou, dat ging erin als pap met stroop! Diverse malen heb ik met ouderen gesproken, in bushaltes, benieuwd naar hun mening. Menigeen was grof over vreemdelingen, want die kwamen het geld opsnoepen, plus terrorisme meebrengen. De Engelse regering heeft buitengewoon aardig “vreemdelingen” ontvangen, vooral sinds Engeland lid van de EU is. Vrije handel… en wandel. De uitkeringen en toeslagen waren met gemak te verkrijgen, ook voor refugees. Als jonge meid met een baby, krijg je hier direct een huis. Met weer een kind erbij stijgt de kindertoeslag flink. Dan doen we er nog maar een kind bij, alles is winst. Mama is thuis met de kids, eet zich rond en als het mee zit de kinderen ook.

Dit is een zwart-wit plaatje van hoe het hier nogal eens toegaat, onder de lager betaalde klasse. Het kopiéren van leefstijl en omgang met elkaar, als je veel contacten hebt krijg je veel voor mekaar (sjoemelen) plus de kameraadschap van armoe en drank, legt een enorme druk op gezinnen. Er is allerlei hulp, raad en advies, met name in gevallen van huiselijk geweld, wat hier veel voorkomt, maar men moet het zelf opzoeken.

De papa werkt zich het apezuur om plasmascherm tv, mobiele telefoons en per kamer een computer (voor de kids) te verdienen, de papa mag ook heus meedoen voor het geld wat hij inbrengt, maar als mama het niet naar haar zin heeft kan ze hem zo de deur uit sturen, want zij heeft rechten. Hij veel minder. Privacy in de relatie raakt snel verloren als onhandelbare kinderen door het huis rennen. Papa en mama zijn zelf nog kind, kunnen dat alles gewoon niet aan. Mama gaat papa naar de maan wensen en…..    ziedaar de verklaring van de grote hoeveelheid dakloze mannen van rond de 30 jaar, zittend of slapend in portieken van winkels en bus-stations.

Daarbij zijn er al 3 generaties Engelsen, die er een sport van hebben gemaakt om van alle toeslagen en uitkeringen, er zijn er heel veel, te kunnen meesnoepen. Die generaties zijn uiterst slim en handig, zonder dat de regering en het uitkeringsysteem er een haan op afstuurt die gaat kraaien. Op personeel wordt flink bezuinigd. Politie-bureaus zijn om 16.00 uur dicht en het dichtsbijzijnde bureau dat open is ligt 50 km. verder. Ik heb hier nog nooit politie zien rondlopen. Alleen in Londen. Nou ja, ik vind het politie-beleid in Holland overdreven, zoveel blauw als er op straat loopt. Althans in Utrecht stad.

Je snapt vast wel waarom Engelsen cynisch worden over hun regering en diens beleid, bang voor nog meer krapte. Die al sinds de jaren ’80 zijn intrede deed onder Thatcher. Bovendien, veranderen is niet bepaald een hobby hier. Tjonge, daar moet een hoop over gezegd worden, als het dorps-postkantoor gaat sluiten. Wat al sinds de jaren ’80 een bekend fenomeen is in heel Engeland. Hier in Ashburton zijn ze assertief en houden de bewoners zelf het postkantoor open. Dat kan ook nog! Er is hier veel lokale economie die voorspoed kent en een bevolking van alle leeftijden. Er zit groei en beweging in, initiatief.   

Devon is een deel van Engeland dat goed boert, letterlijk. Schapen, varkens en koeien. Het helpt dat hier ook rijke lui wonen die het stadsleven van Londen zat zijn en e.e.a. voldoende op het droge hebben. Daarnaast bestaat het ook nog dat een tweede huis in Devon erg in trek is, bij rijke patsers. Dat die huizen leeg staan, op een paar weken per jaar na, is navrant, als je bedenkt dat het huizenprobleem groot is en de huurprijzen hoog. Een regering die uit rijken bestaat steunt uiteraard de rijke bevolking van Engeland. Voor wat hoort wat, ha….

Meer dan 50% van de Engelse bevolking stemde Brexit. Oh jee, daar hadden ze toch niet op gehoopt! Oh jee, was het echt waar? Ging nou ineens alles veranderen? Wat hebben we gedaan?! De schok was groot, want weinigen gebruikten hun eigen verstand om te onderscheiden wat wijs is. In of Uit. En zo is het wonder geschied: Engeland is uit de klauwen van de EU ontsnapt, geheel per ongeluk! Het is de mooiste humor ooit en het laat zien hoe het schip van een eilandbevolking ineens een koers gaat varen onder eigen vlag! Nu Nederland, Italie en Frankrijk nog. Als die Engeland navolgen gaat de EU eraan. Als Italie een eigen munt hanteert gaat Duitsland eraan, want daar zijn de banken afhankelijk van Italie. Hopla, zo komen we onder de dictatuur van de EU uit.

Voor meer helderheid daarover, zie de lezing hieronder in het Hollands:

************************************************************************************

(vervolg van “de waarheid ontmoeten als een vriend…. hoe doe je dat?)

Mijn lichaam vertelt me een heleboel, over mijn voedingswijze en bewegingsvrijheid, signalen van “teveel op mijn schouders” of een overmaat aan mentale activiteit. Het kan simpelweg buikkramp zijn vanwege een ongewone maaltijd, of hoofdpijn na veel indrukken. Hoewel dat in mijn eigen leven zelden voorkomt. Beheersing van emoties die geen uitweg vinden kunnen spanningshoofdpijn veroorzaken. Ik spreek nu vanuit mijn achtergrond als holistisch gezondheid-voedingskundige, ook wel een beetje thuis in de magie van hoe in het alledaagse leven niet alledaags te durven zijn en daarin zonder veel schroom zijn.

Ik kan kiezen om die bereidheid tot het aankijken van issues te hebben, te leren luisteren, door voor de taal van zintuigen en lichaamstaal open te staan. In alle hoeken en gaten van mijn leven. Het betekent zeggenschap hebben over mijn leven en dat is in essentie vrijheid, zoals ik het zie. Creativiteit stroomt gelijk op met vrijheid van expressie, dacht ik toch. Ook het vrij zijn om te kunnen zeggen wat je als waarheid ervaart en dat niet voor een ander laten gelden. Ahem.

Als het “gesprokene” pijnlijk is, of confronterend, zodat ik instinctief in de ontkenning ga, kan ik met mijn gezond verstand besluiten er toch naar te kijken en dat, wat als “lading” erin aanwezig is, aan te kijken. Het verhaal erin te durven zien en gaandeweg doorgronden. Wat is er te zien in de spiegel die een ander me voorhoudt, of een deel van mezelf, als ik eerlijk durf te zijn?

Of als het begrip niet komt, de aanvaarding daarvan te vinden in mezelf, dat het is wat het is, in mijn leven nu. Sommige dingen kunnen beter een poosje sudderen. Het is een wijs gezegde “Slaap er wat nachtjes over”

Hoe meer inkijkjes ik heb in mijn eigen binnenwereld, hoe meer zelfvertrouwen ik opbouw door het zien van eigen inbreng en hoe dat vorm krijgt. Hoe meer zeggenschap ik heb over hoe ik omga met wat er in de uiterlijke wereld gebeurt en hoe ik mijn deelname daarin vormgeef, ook samen met anderen. Het verlaten van instinctieve reacties en het besef van het recht, de mogelijkheid van een keuze, maakt dat ik zelf aan het stuur ga staan. Inclusief het besef van beheer over mijn levensenergie en omstandigheden.  Wie ben ik? Wie wil ik zijn. Voor wie wil ik zijn? Met gevoel voor humor, de beste frequentie om mezelf en anderen in mildheid aan te kijken.

In die openheid zit aanvaarding dat ik mijn werkelijkheid zelf vorm geef. En daarmee ook mijn lijden. Niet als een taak, maar als een vrijheid in keuze, in het omgaan ermee. Wanneer we onder invloed van strenge normen en oordelen leven, zijn we zowel zelf onderhevig daaraan, als dat we anderen bekijken vanuit die levensstandaard.

Dat is soms een harde noot om te kraken en langzaam leer ik om dat kraken te veranderen in een blijheid om het dagen van waarheid, van wie ik ben. Zeker als een ander betrokken is bij dat proces, is afstemming en zorg voor juiste timing, het respect voor de zelfwerkzaamheid van degene die aan het werk is om iets over zichzelf te doorgronden of op te klaren, waardevol. Inzicht is waarheid als het zelf verworven is.   Ik geloof dat ik een hoop werktuigen en oefenmateriaal in huis heb.

De Vietnamese leraar Thich Nhat Hanh heeft een mooi advies “Neem je lijden bij de hand”. Waarmee ik niet meen dat lijden een doel is, of voorwaarde van leven. Voor mij is hij iemand die compassie heel goed doorgrond heeft.

Die “overgave” om te aanvaarden dat ik het zelf ben die in al die fratsen, conclusies en gevoelens aanwezig is, is wat ik noem “de waarheid als een vriend ontmoeten”. De pagina “Out of the blue…” hier, geeft een voorbeeld daarvan, die pagina is verbonden met dit wat ik hier schrijf.

Wat betreft het spel op het wereldtoneel.

Het omgaan met de waarheid vinden en werkelijk weten, omtrent de spelers en hun script op het wereldtoneel, was voor mij aan de orde in 2009, toen ik Zeitgeist ging volgen, video-presentaties van verhulde waarheid en geheim gehouden achtergrond en oorzaak van destructieve effecten in onze samenleving, door een Duitse man samengesteld. Voor het eerst las ik de woorden “conspiracy” en “whistleblower”.

Langzamerhand vielen de puzzelstukjes op hun plek en bewoog ik me van verbazing naar afgrijzen en van afgrijzen naar me afvragen of het waar was, vaststellen dat het waar was en vervolgens, mezelf vragen “Wat me te doen staat nu is verantwoordelijkheid nemen voor dit weten en een vorm kiezen waarmee ik de energie kan kanaliseren die dit weten me brengt, inclusief de boosheid, onrust en verdriet.

Ik besloot om transcripts te schrijven voor een project dat  interviews organiseerde met klokkeluiders. In het Engels uitgeschreven tekst, die vertaal – teams verder konden uitwerken in diverse talen. Zodat de informatie toegankelijk was voor Engels-Spaans-Frans-Russisch en Chinees sprekende lezers. O.a.

Dat werkte prima en doet het nog tot de dag van vandaag. Zo nu en dan vertaal ik documenten voor vrienden, in het Engels. Wat betreft het weten van wat achter de schermen bekokstoofd wordt, zodra je de waarheid van wat je weet bewust erkent en dit ook ten dienste stelt aan anderen, voorkom je bevriezing van binnen en depressie.       Het is niet bevordelijk voor de gemoedsrust om er alleen mee te leven, zonder deelgenoten te hebben. Voor mij is dat een besef, opgedaan door levenservaring. 

Het weten van achtergronden en geheimen die om negatieve redenen stil gehouden worden, gebruik ik bewust door me als vrijwilliger in te zetten als vertaler en transcript-schrijver, plus om een constructieve houding aan te nemen, in het opbouwen van vriendschappen, een goede dorpsgemeenschap en buurt. In Engeland heb ik de verrassing meegemaakt dat mijn kennis van de ware agenda van de Europeesche Unie een bijdrage leverde aan voorlichting voor mijn Engelse dorpsgenoten in Somerset, in de keuze van hun stem, tijdens het referendum in juni 2016. Niet dat ze “om” gingen, maar ze waren beter voorgelicht. Brexit, een mooier cado kan ik niet bedenken.

In toenemende mate ontmoet ik mensen op mijn pad die weet hebben van de ware aard, om het even of het de financiele wereld is, de voedings-industrie, geheime militaire projecten, mind-control of vaccinaties. Dat kan zijn vanuit de alledaagse 3D wereld en vanuit de meer spirituele kant van de huidige wereld, met aura-readers en healers.       De opleiding natuurvoedingskundige, van 2007-2010, in de Kraaybeekerhof Driebergen, heeft een goede bodem gelegd onder mijn gezondheid en conditie, plus diepere liefde voor de aarde en de drijfveer om als vrijwilliger op het land te blijven werken.

Dat doe ik nu in Devon ook, bij 2 kleinschalige biologische bedrijven met groente- en fruitteelt, bloemen, kippen en varkens. Devon is een rijkbedeelde provincie van Engeland, met naar verhouding veel liefde voor puur, echt en overvloed van het land. Deze nazomer, 2017, bood een overvloed aan bramen overal. Een buurvrouw geeft me appels van haar bomen en ik ontvang mijn groente en fruit van het land waar ik 2 dagen per week werk. Zelfs eieren, van kippen die me leren praten in hun taal.

Zelf heb ik sinds 1981 trainingen intuitieve ontwikkelingen gevolgd, healing en aanverwante energie-beheer-onderwerpen. Ook vele aura-readingen hebben geholpen om mijn ogen te openen. De opleiding bewustzijns-coach, bij Peter Toonen, heb ik in 2013 afgerond. Daarna heb ik nog 2 jaar geassisteerd bij de daarop volgende opleidingen van Peter en tevens de catering verzorgd voor de groep. “Bewustzijnscoach” is een naam die Peter heeft gekozen als synoniem voor “aura-reader”.

Het onderscheiden wat ik vertel aan wie is daarnaast een oefening die ook energie vraagt, vooral in het begin was dat het geval. Met de nodige negatieve reacties en ontkenning soms. Oefening baart kunst, zowel in timing van spreken als in kalmte of vrede te ZIJN, zonder in actie te springen. Zonder te willen dat anderen ook moeten weten wat ik weet. Dat is een goeie om in gedachten te houden. In elk geval voor mij, met mijn neiging om te redden, grote stappen te maken en als luide sprekerd soms, op mijn sinasappelkrat in de Levensstraat 😉

Mayawijsheid en Tzolkin tools van mijn hand, eigenwijze vormgevingen om daar iets van te snappen.

In de link hieronder vind je mijn pagina die eerder op de 13 manen website stond. Sinds het opheffen van die site bewaar ik deze pagina als bestand. Er is een Nederlandse en Engelse versie in de link hieronder. Let wel op, de contactgegevens zijn niet meer actueel. Er is een Engelse pagina met dit onderwerp, die de actuele contactgegevens aanduidt. Vermoedelijk dien je de data hieronder te kopieren en te plakken in je browser.

file:///C:/Users/User/Downloads/DeviceDoctor.ZipOpener_mkdtfchztkfbm!App/Marjan_-13_manen_.zip_(Unzipped_Files)-2016-04-10/Marjan%20-13%20manen%20.zip%20(Unzipped%20Files)/Marjan%20-13%20manen/m_wieismarjan.html

Copyright2012@tHeArtofCare

Advertisements